هوا گرم بود خیلی!آنچنان که لپهای پسرک گل انداخته بود.داشت می دوید.یک دویست تومانی مچاله شده هم تو مشتش بود.آفتاب سوزان تابستان جوب های خیابان را لب تشنه کرده بود.پسرک تند می دوید حتی از موش داخل جوب تندتر.موش دوید.به سوراخش که رسید پرید داخل تا دیگر آفتاب گرمایش را بر او نریزد.دمپایی ها رمق دویدن نداشتند.پیاده رو شده بود مثل کوره و دمپایی نمانده بود چیزی که آب شود.با این حال پسرک می دوید.چقدر در این روز گرمایی بقالی دور از خانه افتاده بود.بقال سایبان مغازه اش را کشیده بود.تا وسط های پیاده رو می آمد.پسرک وقتی رسید به بقالی پرید هوا تا نوک موهای سرش بگیرد به دالبرهای دور سایبان.سایبان چند رنگ بود.مثل رنگین کمان.مثل بستنی چند رنگ.مثل صورت پسرک سرخ بود و مثل دم موش قهوه ای.بازهم رنگ داشت...زیاد!

نفس نفس می زد.داخل دهنش گویی کویر بود خشک و زمخت.زبان چرخاند و بزاق را پخش کرد لای دندان های با فاصله اش.یکی در میان افتاده بودند.دهنش کچلی گرفته بود.پیر مرد بقال گفت:((دِ جون بکن دیگه!چی میخوای؟))

پسرک تکه کاغذ چماله شده ای گذاشت رو پیشخوان:((دو تا بستنی یخی!))

خ را انگار گفت ق!آب دهانش پرید تو گلو.پیر مرد هولش کرد بیچاره را.پیر مرد را انگار اخمو زاییده بودند.پسرک هیچ گاه خنده ندید از او.((دو قلو؟))دوست نداشت جواب پیر مرد را بدهد.برای همین کله اش را خیلی سریع انداخت پایین و دوباره آورد بالا.((زبونتو موش خورده بچُه؟!))

مشمای بستنی ها را گرفت و دوید دوباره مثل آمدنش نه شاید هم تند تر کانه پیر مرد بقال دنبالش می کرد با یک جفت ابروی در هم گره خورده و چشمهای ریز و گود رفته و مثل کورها...

از بقالی دور شد خیلی زود ولی باز می دوید.موهایش از عرق نوچ بودند مثل آبنبات.تو بقالی که سرش را خارانده بود موهایش به هم ریخته بودند و چون نوچ بودند همان طور مانده بود.شده بود شبیه سرخ پوست ها!

دانه ی عرق لرزان و چندش آور سرازیر شده بود از زیر خط ریش نداشته اش تا زیر غبغب.جایش هم مانده بود.سیاه و دراز.حتما وقتی می رسید خانه دختر خاله مسخره اش می کرد.کلی به ریختش می خندید.با این حال پسرک عین خیالش نبود.او فقط بی امان می دوید.و مشمای بستنی ها توی هوا غلت می خورد و غلت می خورد و پش پش صدا می کرد.

به خانه که رسید با پا محکم کوبید به در  و در چهار طاق باز شد.دوید.این بار آرام تر ولی.کنار حوض مستطیلی بستنی ها را گذاشت کنار دستش و قبل از اینکه دختر خاله او را ببیند سرش را فرو برد در عکس آسمانی که در حوض افتاده بود.مادر داشت گوشه حیاط تو آشپزخانه با خاله پچ پچ می کرد.آب حوض از موهایش می چکید.موهایش دیگر نوچ نبود و صورتش تمیز شده بود.اما هنوز لپ ها سرخ بودند.مثل توت فرنگی.مشما را برداشت و رفت تو اتاق.دختر خاله گوشه ای نشسته بود.بساط خاله بازی اش پهن بود و زیر لب عروسک قشنگ من می خواند.پسرک گفت((سمیه بیا بستنی بخوریم!))

دختر خاله سمیه گفت((اِِاِاِ...!چه زود برگشتی!))

پسر خاله داشت آستینش را می کشید رو تری صورتش وقتی که گفت((خـب دویدم!))

((آره از صورتت معلومه.))و بعد خیلی ریز و نخودی خندید.موقع خندیدن دست راستش را گرفته بود جلوی دهانش.

پسرخاله گفت((نه اصلا معلوم نیست!اینا آبه.فکر کردی عرقه؟صورتمو شستم...))

((علی لپُات شده مثل در قابلمه من...))

علی نگاه کرد به در قابلمه که چقدر قرمز بود.

سمیه میان خنده ها گفت((پس چرا یکی؟))

پسرک آن مشتی که مشما را باهاش گرفته بود بالا آورد و تنها یک بستنی دید.گفت((اَاَاَه...پیر مرد مزخرف!می دونم از قصد اینجوری کرده.میخوای تو بخور...من نمی خوام!))

سمیه گفت((مگه دوقلو نیس؟خــب یه قلش باسه من یه قلش باسه تو))

علی خندید.سریع روکش بستنی یخی را باز کرد و بعدبستنی را دوتاش کرد.رفت نشست کنار سمیه و گفت((بیا!))

صدای لیسیدن بستنی اتاق را برداشته بود.خنده هم می کردند.علی از بقال می گفت برای سمیه.اینکه یک بار زده شیشه نوشابه هایش را شکانده و از آن به بعد با او لج افتاده.می گفت دوست دارد یک بار دیگر این کار را بکند و بدود آنور خیابان به ریش پیر مرد بخندد.این را که گفت سمیه دیگر نخندید((خیلی بدی علی!گناه داره پیرمرد...))

علی خجالتی گفت((ببخشید!ولی آخه دیدی که؟یکی کم گذاشته بود.شوته!)) و سرش را انداخت پایین.

صدای خنده ی سمیه را که شنید سرش را بالا آورد و او هم خندید.بستنی ها را که نه،نصفه بستنی ها را این بار پر صداتر می لیسیدند.به هم نگاه می کردند و علی به خنده او و او به خنده علی می خندید.انگار عروسک سمیه هم داشت با آنها می خندید.انگار قابلمه ها قهقهه می زدند و از شادی به هوا می پریدند.چیزی از بستنی نمانده بود ولی انگار او هم داشت می خندید.خنده هایش شیرین بود مثل خودش!

دیگر سمیه دستش را جلوی دهانش نمی گرفت.شاید یادش می رفت.به هر حال علی دندان های سفید و کوچک او را دید.شاید سال دیگر سمیه هم مثل علی کچلی می گرفت...

کم کم خورشید به درخت آسمان داشت می رسید و می افتاد.بقال هم حتما سایبانش را جمع کرده بود.شاید هم علی وقتی کنار سمیه می نشست تیزی آفتاب را حس نمی کرد...